" به نام آن که اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد"

 به نام آن که با یک نگاه عشق را در سینه عاشق نهاد و محبت را تبدیل به

 عشق کرد و مرا عاشق و شیفته تو نمود.

 اکنون در این اتاق بی روح در خلوت خود نشسته ام و آن چه را که در سینه

 دارم برایت می نگارم.

 البته خیلی چیزها را نمیتوان گفت یا نوشت بلکه باید آنها را احساس کرد.

 بدانکه تو به اندازه زیبایی طبیعت با صفا هستی و آه که چه زیباست صفا

 و صمیمیت در کنار باتو بودن... .

 و زیباترین بهار پایان انتظار است.

 هر آنچه می نویسم از ته قلبم است برای کسی که بیشتر از خودم و به اندازه

 خدایم دوستش دارم.

 نمیدانم تو را از کجا یافتم؟ از درهای بسته شب؟ از میان گلبرگ های یک گل

 عاشق؟ یا از میان نغمه های سوزناک یک بلبل؟

 فقط این را میدانم که تو را از هر کجا که یافتم *دوستت دارم*

 بدان روزی که تو را یافتم روز عشق بود  و روزهای با تو بودن روزهای عشق.

 روزهایی متفاوت از روزهای دیگر زندگیم.

 روزهایی سراسر خاطره... .

 روزهایش همه در التهاب عشق و شبهایش شب بی قراری با تب و سوز

 هجران. خدا بهتر میتواند لحظه های بی تو بودن را معنا کند.

 آری فقط خدا میتواند.

 لحظه لحظه با تو بودن "با تو عشق ورزیدن" با تو نفس کشیدن هرگز از یادم

 نمی رود و بدان که هرگز کسی نمیتواند مهر تو را از دلم بیرون کند و هیچ کس

 نمیتواند جای تو را در قلبم بگیرد.

                

                        به یاسمن ها و گل های سرخ باغچه

                          به آسمان و دریای نیلی

                             به ستارگان درخشان و ماه و خورشید

                                به دلتنگی غروب و خزان پاییز

                                     دوستت دارم و فراموشت نخواهم کرد.

                       

                                         

 

نوشته شده در 87/03/10| ساعت 16:39| توسط پروانه | |