به نام آن کس که فانوس طلایی عشق را در یک سای وجودمان به صدا در آورد.
مرا در دیگران جستجو میکنی اما بدان ای دوست در این حال حتی نشانی از من
نیز نمیابی.گفتی بخوان خواندم در حالی که گوش به من ندادی.اما حال که از من
سکوت میخواهی تو بخوان من گوش میسپارم به سخنان شیرین تو.
گفتی نگاهم کن تو را نگریستم در حالی که چشمانت را از من گرفتی.حال که از من
میخواهی کور باشم نگاهم کن که من تو را عاشقانه نگاه خواهم کرد.
من حتی نامهربانی هایت را میپرستم.پس بیهوده تلاش بر مهربانی نکن.
تو از من وفا خواستی وفا کردم تا آخر خط اما تو جواب وفای مرا با جفا دادی.
من مرده ام در حالی که هنوز نفس میکشم.در حالی که طپش قلبم هنوز نام تو را
میخواند.گفتی دل از همه ببر تا مرا داشته باشی من دل از همه نه از دنیا بریدم ولی
دیدم که نه تو رو دارم و نه دنیا رو.
گفتی دوستم داشته باش من داشتم و وجودم را بسته به تو میدیدم اما افسوس که
دیدم دوستم نداری حتی به اندازه نگاه خسته ای.
گفتی که مرا به اندازه زندگی دوست داری اما پس از مدتی یافتم که از زندگی بیزار بودی.
میدونی که دوست دارم به اندازه چشمهای چشم انتظار
به اندازه تمامی دلهای دل تنگ چشم انتظار
